Elke AI-website lijkt op elkaar. Die van mij mocht dat niet.

Eind jaren 90 maakte ik mijn eerste website. Een one-pager over Salvador Dalí, met de hand getypt in HTML, want ik vond hem toen al een van de interessantste schilders die er zijn. Een paar foto’s van zijn werk, en bij elk doek wat uitleg over wat je er eigenlijk ziet. Meer was het niet.

Wat ik me daar het scherpst van herinner is niet het resultaat, maar het werk. Tabellen om de foto’s op hun plaats te houden, kleuren die ik telkens opnieuw veranderde, en na elke aanpassing weer kijken of er niets verschoven was. Toen ze eindelijk stond, heb ik ze geüpload naar de gratis webruimte die je in die tijd bij een Yahoo- of AOL-account kreeg. Dat was mijn deployment.

Deze zomer heb ik in twee dagen een volledig nieuwe site gebouwd. Domein geregistreerd, hosting en deployment opgezet, de hele site opnieuw ontworpen, contactformulier erop, blog erbij. Twee dagen, en die twee dagen waren nog vooral wachten op videomateriaal. Dat is geen verbetering meer. Dat is een andere wereld.

Alleen: ze lijken allemaal op elkaar

Kijk eens rond op wat er het laatste jaar aan sites is bijgekomen. Je ziet telkens hetzelfde: een klein label boven de titel, een grote belofte, drie kaartjes eronder, dezelfde afgeronde hoeken, dezelfde zachte kleurovergangen. Netjes gemaakt, allemaal. En volstrekt inwisselbaar. Er is intussen een woord voor: AI slop. Niet fout, gewoon van niemand.

Hetzelfde gebeurt met applicaties. Interne tools die op elkaar lijken omdat ze allemaal uit dezelfde standaardsmaak komen. En dat is precies het probleem dat achter vibe coding zit: als je zegt “maak mij een website”, dan krijg je wat het model het meest heeft gezien. Dat is geen fout van het model. Dat is exact wat je gevraagd hebt.

Wat dat kost

Een generieke site kost je geen geld, ze kost je onderscheid. Je bent maandenlang bezig geweest met uitleggen waarin jij anders bent dan de rest, en dan zet je dat op een pagina waarvan een bezoeker binnen twee seconden denkt: die heb ik al gezien.

Bij mij speelde dat trouwens ook, en het staat er nog. De pagina’s die ik snel gegenereerd had, dragen die standaardlook. Het stuk dat ik apart en bewust heb ontworpen, niet. Dat verschil zie je meteen als je er naast elkaar naar kijkt.

Kiezen in plaats van bestellen

Ik werk daarom liever met accelerated coding dan met vibe coding. Het verschil is niet de snelheid, het is de richting. Je zegt niet “maak mij dit”. Je zegt: dit wil ik, zo moet het aanvoelen, zo bouwen we het op, en we doen het samen. Je leert er sneller bij dan vroeger, maar je blijft degene die beslist.

Concreet betekende dat: eerst kiezen wat de site moest doen en wat ze absoluut niet mocht zijn. Daarna pas bouwen, stuk per stuk, en telkens kijken of het klopte. Voor het meest eigenzinnige deel heb ik de credits gebruikt die ik nog had voor videogeneratie, en daar is de monkey mode uit gekomen: een scrollverhaal met een aap met een koptelefoon die je door het aanbod loodst. Dat is geen sjabloon. Dat kwam er alleen omdat ik het zo wou.

Nog iets dat me opviel: ik heb dit niet met Claude gedaan, maar met de Codex-agent van ChatGPT met Sol, op net dezelfde repository die ik anders met Claude gebruik. Ik verwachtte dat het model het verschil zou maken. Dat viel goed mee, maar het was het verschil niet. Met Claude was ik op hetzelfde uitgekomen. Wat wel telde, was de werkwijze en het feit dat ik vaste recepten had liggen die het model elke keer opnieuw toepast, ook als het van leverancier wisselt.

Wat je maandag doet

Zet je eigen homepage open en schrap in gedachten alles wat even goed op de site van je concurrent zou kunnen staan. De hero, het rijtje van drie, de badge, de kreet over groei. Wat blijft er over? Als dat weinig is, ligt het niet aan je tekstschrijver of aan je model. Dan heb je nooit beslist waarin je anders bent, en heeft de AI dat beleefd voor jou ingevuld.

Trouwens: zet de themaschakelaar op deze site eens op monkey mode. Op een computer, niet op je gsm.